Toen ik de liefde verklaarde aan de badkamer

Na een vermoeiende dag vol verplicht sociaal doen op mijn werk, liep ik overmijn straat in het hartje van Amsterdam en kwam bij de deur van mijnstudenten huis aan. Ik stond eindelijk voor mijn huis en kon niet wachtennaar binnen te gaan, om uit de drukte te ontsnappen. Ik was toe aan een plekwaar ik alleen met mezelf was en mezelf niet hoefde te conformeren aan anderen. De logge met glas ingelegde deur die ik soms als een vermoeiendobject ervoer, was voor mij op dat moment een teken van verlichting. Ik opende de deur, stapte naar binnen en gooide de deur dicht. Bij het dicht doen van de deur daalde er een wolk van ontspanning op mij neer. Door het lekkere gevoel, dat het dichtslaan van de deur bij mij teweeg bracht, besefteik mij dat de deur een symbolische scheidslijn weergeeft, met aan de enekant de meer collectieve ruimte met de meer collectieve regels en aan deandere kant de meer persoonlijke ruimte met de meer persoonlijke regels.Het dicht doen van de deur gaf mij een rustig en veilig gevoel, omdat het deultra publieke straat, hiermee afschermde van de minder publieke hal van het studentenhuis. Ik kreeg de smaak te pakken en rende naar boven omvervolgens met volle overgave de deur van mijn appartement dicht te gooien.De deur gaf wederom een symbolische scheidslijn aan, waarbij ik de hal alsrelatief collectieve ruimte inruilde voor mijn appartement als relatiefpersoonlijke ruimte. Binnen de grenzen van mijn appartement aangekomen,hoorde ik mijn kamergenoten met gezelschap lachen. Mijn broertje had zichmet vrienden op mijn kamer gesetteld, die vaak als de gelachkamerfunctioneert. Ik was toch al erg zweterig van het werk en besloot dus dedrukke kamer te mijden en in een rechte lijn naar de badkamer te lopen, omdaar te gaan genieten van een ruimte waar ik helemaal alleen was, waar mijnwil wet was en me aan niemand hoefden te conformeren. Ik deed wederom de deur open en stapte bij het dichtdoen van de deur, de walhalla van deprivacy binnen.